W dniu 23 czerwca 2026 roku w Zespole Szkół Ekonomiczno-Gastronomicznych w Tarnowie odbyła się uroczystość wręczenia nagród laureatom Ogólnopolskiego Konkursu „Armia Andersa – w 85. rocznicę jej powstania”, zorganizowanego przez Związek Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej.
Zwycięzcami tegorocznej edycji konkursu zostali:
I miejsce – Wiktoria Kuźnia z klasy 3 EH
II miejsce – Iness Szymańska z klasy 2 ER
III miejsce – Ewelina Chudoba z klasy 2ER
Wyróżnienie: Joanna Sokołowska z klasy 2ER
Nagrody ufundowane przez Związek Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej wręczyli Członek Zarządu Głównego Związku Oficerów Rezerwy RP – mjr rez. Radosław Gądek oraz Dyrektor ZSEG – Dorota Bargieł-Kurowska.
Patronat nad konkursem objęli:Wiceprezes Rady Ministrów – Minister Obrony Narodowej, Minister Edukacji, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Dla uczestników konkurs organizowany przez ZORRP to kolejna możliwość poznania polskiej historii, spotkania z wielkimi narodowymi bohaterami, dla których miłość ojczyzny i dobro wspólne były wartością najwyższą. Jednym z nich był Generał Władysław Anders.
„Stał się bohaterem polskiego narodu, gdy z niewoli sowieckich więzień i łagrów wywiódł na wolność przeszło 100 000 wynędzniałych i obdartych niedobitków, Ich to właśnie przekształcił w sławną Armię Andersa. Największym jego tryumfem był dzień, w którym powiódł swoją armię do ostatecznego szturmu i zdobył klasztor na Monte Cassino” – słowa przemówienia kardynała Heenana w katedrze Westminsterskiej w dniu 19 maja 1970 roku są właściwie wskazaniem tego, co najważniejsze w pamięci o Generale Władysławie Andersie, co stało się istotą jego działań, co w końcu pozostało w zbiorowej pamięci Polaków. O tym pisali uczniowie z naszej Szkoły w swoich pracach, w których brzmiało echo słów generała Zygmunta Bohusza-Szyszki wypowiedziane 23 maja 1970 roku na Monte Cassino podczas pogrzebu Władysława Andersa, który spoczął wśród swoich żołnierzy: „Gdy stanęliśmy na tragicznym rozdrożu po oddaniu Polski w niewolę sowiecką, dokonanym przez naszych sprzymierzeńców w Teheranie i Jałcie, wskazałeś nam nieomylną drogę dalszego postępowania. Po skończonej wojnie nie zaprzestałeś walki i prowadziłeś ją wraz z nami z niesłabnącą siłą i energią. Dzięki tobie pozostało wolne słowo polskie, które w naszych szkołach pozwalało zachować wolną mowę ojczystą, (…) Nie dane Ci było powrócić do Polski prawdziwie wolnej i niepodległej, więc daję Ci do grobu, mój kochany Przyjacielu, garstkę ziemi polskiej, której poświęciłeś trud i walkę całego Twojego życia!”.
